Door mee te doen aan Luiers voor Lesbos help je mensen in nood en op de vlucht. Maar wie zijn die mensen eigenlijk? Hieronder lees je verhalen van mensen die CRR en haar partnerorganisaties ontmoeten en ondersteunen. Verhalen die laten zien hoe een eenvoudige donatie een groot verschil kan maken in het dagelijks leven van een ander.
“Ik leefde op straat. Ik heb uren in de hitte en regen doorgebracht, wachtend op afspraken met organisaties, mijn drieling op mijn rug en buik gebonden. Bij veel organisatie kreeg ik niets. Hier behandelen ze me goed, ik krijg nu altijd luiers en billendoekjes. Dat is zo belangrijk voor mij!”
Marlene uit Congo, moeder van een drieling van 15 maanden, geholpen door partnerorganisatie Amurtel in Athene
Het verhaal van Abu en Mariam
Abu en Mariam* – allebei onder de twee jaar – komen, na een ingrijpende reis over zee in een gammele rubberboot, samen met hun ouders aan in het vluchtelingenkamp op Lesbos. Omdat de ouders van Abu en Mariam afkomstig zijn uit een land waarvan wordt verwacht dat weinig mensen asiel krijgen, mogen zij het kamp voorlopig niet verlaten. We ontmoeten hen in een isobox.
Één van hun eerste zorgen is de verzorging van hun kinderen. Ze hebben babyvoeding, luiers, billendoekjes en andere dagelijkse benodigdheden nodig, maar ze zijn volledig afhankelijk van wat in het kamp beschikbaar is. Verslagen vertellen ze hoe machteloos ze zich voelen. Machteloos, omdat ze niet zelf kunnen voorzien in de meest basale behoeften van hun kinderen.
Al snel merken ze dat Abu en Mariam niet goed reageren op de melk en voeding die in het kamp worden uitgedeeld. De zorgen nemen toe en het gevoel van uitzichtloosheid groeit. Langzaam begint het kamp steeds meer als een gevangenis te voelen. De bezorgde ouders geven aan dringend ondersteuning nodig te hebben bij de zorg voor hun kinderen.
Net als veel andere gezinnen in het kamp ontvangen Abu en Mariam en hun ouders via onze partnerorganisatie Eurorelief ondersteuning, o.a. in de vorm van luiers en billendoekjes. Het lijken misschien een paar eenvoudige producten, maar voor deze ouders zijn ze een zegen! In een periode waarin zij het gevoel hebben tekort te schieten, brengt deze praktische ondersteuning rust en de zekerheid dat zij toch iets voor hun kinderen kunnen betekenen.
*ter bescherming van de privacy zijn de namen in deze verhalen veranderd. De mensen op de foto zijn niet betrokken bij het verhaal.
Het verhaal van Theresa
Zie je haar daar lopen? Die alleenstaande, hoogzwangere vrouw uit Sierra Leone? Haar naam is Theresa* en ze is net aangekomen in kamp Mavrovouni op Lesbos. Afgelopen nacht maakte ze de gevaarlijke overtocht over zee. Ze is acht maanden zwanger en staat er alleen voor.
Al snel merken we dat Theresa zich in een zeer kwetsbare situatie bevindt. Zelfs de meest eenvoudige dagelijkse dingen, zoals naar het toilet lopen of eten ophalen, kosten haar enorm veel moeite.
Niet veel later bevalt Theresa via een keizersnede in het ziekenhuis van haar kindje. Vier dagen later keert ze terug naar het kamp, samen met haar pasgeboren baby. Daar moet ze herstellen van een zware bevalling, terwijl ze tegelijkertijd alleen voor haar kindje zorgt.
Juist in deze kwetsbare periode kan onze partnerorganisatie Eurorelief praktische hulp bieden: bij haar ISO-box worden luiers, billendoekjes en maandverband bezorgd. Ondersteuning voor haar en haar prachtige baby.
Stel je eens voor dat jij na een zware bevalling terugkeert naar een vluchtelingenkamp, met je pasgeboren baby in je armen. Wat zou jij nodig hebben? Voor Theresa begint het met iets heel eenvoudigs: de middelen om haar baby te verschonen en voor zichzelf te zorgen. Wat voor jou iets vanzelfsprekends is, geeft haar een stukje rust en waardigheid in een onzekere tijd.
*ter bescherming van de privacy zijn de namen in deze verhalen veranderd. De mensen op de foto zijn niet betrokken bij het verhaal.
Het verhaal van Ahmed
Één van onze vrijwilligers leerde Ahmed kennen, een Syrische man van dertig jaar oud. Hij klopte aan bij de Social Care Office, waar vrijwilligers mensen te woord staan die extra ondersteuning nodig hebben. Zij bieden een luisterend oor, denken mee over praktische vragen en helpen mensen de weg te vinden naar passende hulp of voorzieningen. Ahmed wilde met één van hen praten, maar stond erop dat dit zonder vertaler gebeurde.
Via een vertaalapp begon hij te vertellen: ‘Ik ben incontinent, al sinds mijn geboorte. Ik heb hier spullen voor nodig. De mensen die dit van mij weten, lachen mij uit. Ik weet niet meer waar ik heen moet, kunnen jullie mij helpen?’ We legden hem uit dat er een gratis hygiëneshop is in het kamp en dat hij daar met een ticket wekelijks naar toe kon om zijn benodigde spullen te krijgen. Toch leek hij niet gerustgesteld.
De vrijwilliger vertelde hem dat er ook een andere manier was om deze spullen te ontvangen. Samen maakten ze de afspraak dat Ahmed elke week zijn zwarte rugzak bij het kantoor zou achterlaten. Aan het einde van de dag kon hij de tas weer ophalen, gevuld met de spullen die hij nodig had. Zo kwam hij elke week terug, zonder de angst dat anderen zijn incontinentie zouden ontdekken en zonder schaamte. Een kleine oplossing die hem in een onzekere periode iets heel waardevols gaf: zijn waardigheid.
*ter bescherming van de privacy zijn de namen in deze verhalen veranderd. De mensen op de foto zijn niet betrokken bij het verhaal.
Het verhaal van Mariam
De dag dat de Sierra Leoonse Mariam* op het eiland Lesbos aankwam, was dezelfde dag dat ze beviel van haar eerste kindje. De overtocht vanuit Turkije pas net achter de rug, en een paar uur later werd de kleine Promise geboren.
Mariam was overweldigd door de reis, het nieuwe kamp en de zorg voor haar dochtertje. Al tijdens de eerste dag in het kamp werden luiers bij haar gebracht. Hiermee viel een grote zorg van haar schouders. Ze vertelt: ‘Ik heb zelf geen geld, en ik kan dus zelf geen luiers kopen. Als ik de luiers niet krijg, zou ik ze simpelweg niet hebben.’
Met haar luierticket haalt Mariam elke week de luiers en babydoekjes op die ze voor Promise nodig heeft. Die ondersteuning geeft haar de rust om zich te focussen op haar asielprocedure en de verdere zorg voor haar dochtertje. Ze is dankbaar voor de hulp die ze ontvangt. Als ze over de toekomst van Promise spreekt, verschijnt er een glimlach op haar gezicht: “Ik wens mijn dochter een vreugdevol leven toe, dat ze mag dansen en lachen!”
*ter bescherming van de privacy zijn de namen in deze verhalen veranderd. De mensen op de foto zijn niet betrokken bij het verhaal.
Het verhaal van Ali en Habib
Habib* (9) is een vrolijke jongen die houdt van dansen, rappen en voetballen. Samen met zijn vader, Ali* (43), vluchtte hij uit Afghanistan. Habib heeft het syndroom van Down en kan daardoor niet zelfstandig naar de wc.
Ali probeert in het kamp zoveel mogelijk een vaste routine aan te houden. Samen luisteren ze naar hun favoriete muziek en bedenken ze nieuwe dansjes.
Normaal gesproken ontvangen kinderen tot hun derde jaar luiers, maar in bijzondere medische of psychologische situaties kan een uitzondering worden gemaakt. Zo ook voor Habib. Ali krijgt elke week een ticket om luiers en billendoekjes op te halen. Dat betekent veel voor hem.
Ali vertelt: ‘Het leven in het kamp is vaak erg moeilijk. Het helpt me enorm dat ik elke week de spullen kan ophalen die we nodig hebben. Ik ben blij dat ik me hier geen zorgen over hoef te maken.’ Wanneer je Habib vraagt wat hij wil worden, begint hij te dansen. Zijn vader zegt trots: ‘Je zult hem op televisie gaan zien, hij wordt vast beroemd!’
*ter bescherming van de privacy zijn de namen in deze verhalen veranderd. De mensen op de foto zijn niet betrokken bij het verhaal.