Missie 20 │ Samos 1e blog

Ervaringen van een vrijwilligster die voor de eerste keer mee ging met een missie van Christian Refugee Relief naar Samos.

De reis naar Samos was lang. Het vakantieseizoen is voorbij en daarom gaan er geen rechtstreekse vluchten meer. We maken tussenlandingen in Zürich en Athene en landen rond een uur of 4 ’s middags op Samos.
Pieter en Geertje hebben twee auto’s beschikbaar en daarmee rijden we naar ons hotel waar we de komende twee weken zullen logeren.

Het hotel staat in Samos stad, aan de andere kant van dit prachtige eiland, waar het nog prachtig weer is voor de tijd van het jaar, ruim boven de twintig graden. Overal staan de sinaasappelbomen en bougainvillea’s te pronken. De olijven zijn rijp en klaar voor de oogst.

Onderweg naar het hotel zien we veel mensen waarvan we weten dat ze hier eigenlijk niet thuis horen. Zij ‘wonen’ in het vluchtelingenkamp hier op Samos. Er is een officieel kamp met plaats voor 650 mensen, waar nu 1.000 mensen ‘wonen’. Maar daar omheen is het onofficiële kamp met nog eens meer dan 5.000 mensen! Dit kamp wordt “The jungle” genoemd. Ter vergelijking: in Samos stad wonen 7.000 mensen!

Overal tussen de bosjes zijn kleine tentjes opgezet tegen de berghelling waar mensen een voorlopig heenkomen hebben gevonden. De meeste mensen komen uit landen als Afghanistan en Syrië, maar we zien ook veel mensen uit Afrikaanse landen, zoals Congo, Kameroen.

In het officiële kamp zijn toiletten, in De Jungle niet.

Hun bestaan is uitzichtloos: ze zijn hier met kleine bootjes aangekomen vanaf de Turkse kust en moeten nu wachten op hun eerste interview, dat op z’n vroegst pas in 2021 of 2022 zal worden gehouden. De komende jaren zal er niet veel anders opzitten dan te wachten in deze jungle van koepeltentjes. Het is nu mooi weer, maar het heeft al veel geregend vorige maand. En als de winter binnenkort begint, kan het ook gaan sneeuwen.

Wij zijn hier de komende twee weken om, samen met vrijwilligers overal vandaan, hun leven iets draaglijker te maken. Onze groep (de eerste missie van CRR) bestaat uit 8 personen: Pieter en Geertje (groepsleiders), Mieke, Hanna, Bertus en Jenny, Frits en Beja. De oudste is 82 (Mieke) en de jongste 19 (Hanna).

Vrijdagmorgen krijgen we eerst een briefing van Manon, van de organisatie Refugee 4 Refugees, die ons vertelt hoe de hulpverlening hier geregeld is. En wat er nog allemaal moet gebeuren. We willen ons graag inzetten waar het nodig is. In tegenstelling tot Lesbos (het andere eiland waar veel vluchtelingen aankomen) en waar de hulp al langer op gang is, moet hier nog veel geregeld worden. We moeten dus een beetje pionieren. 

Manon vertelt over een aantal weken geleden, toen hier een brand heeft gewoed. Midden in de nacht moesten 700 mensen worden geëvacueerd. Families werden gescheiden omdat sommigen niet bij elkaar in de tent sliepen, anderen waren in het hospitaal en konden niet mee. Het was heel chaotisch en hartverscheurend. Manon vertelt dat dit het meest aangrijpende is geweest tijdens haar periode hier. We zijn enorm onder de indruk van het enthousiasme van alle vrijwilligers, die met zoveel passie hun werk doen op de verschillende locaties. Het werkt heel aanstekelijk op ons en we steken dan ook ’s middags al de handen uit de mouwen. Er is werk te doen in het centrum waar vrouwen een rustige middag kunnen hebben. Vandaag is het ‘beauty-day”, lekker optutten zonder de mannen erbij.

Omdat de winter op komst is gaan we helpen met het samenstellen van pakketten met warme kleren. Een trui, een broek en een sjaal moeten in een plastic zak worden gedaan, vastgeknoopt en geteld. De komende week moeten er 700 pakketjes worden uitgedeeld aan vrouwen (de mannen zijn een andere keer aan de beurt). Alles moet gesorteerd worden op maat S, M, L, XL. Aan het eind van de dag kunnen we opgelucht adem halen: we hebben genoeg voor de eerste uitdeling a.s. maandag.

Het is de gewoonte om aan het eind van de dag allemaal bij elkaar te komen voor de ‘highs and lows’ van de dag: wat ging goed en wat niet. In totaal zijn we met zo’n 20 vrijwilligers! Goed om alle activiteiten te evalueren. Sommige vrijwilligers zijn hier een week, of twee weken (zoals wij), anderen meer dan vijf maanden!

Zaterdag is hier een vrije dag. Alle vrijwilligers hebben de hele week hard gewerkt en hebben een dagje vrij. Wij zijn hier nog maar net en willen graag aan de slag. En dat kan vandaag! Want er komt een goederentransport aan uit Nederland van Stichting Christian Refugee Relief. In de afgelopen maanden zijn deze goederen bij elkaar gebracht en gesorteerd op maat, man/vrouw/kind. Het is verpakt in dozen, gelabeld, zodat het meteen duidelijk is wat er in elke doos zit en hoeveel. Dat scheelt handen vol werk! Alle mensen die hier in Nederland druk mee zijn geweest: heel erg bedankt! Een eervolle vermelding voor Leo van Take Care of Your Neighbour. Men is er hier heel erg blij mee.

Ook de chauffeur Adrie, die de truck de hele weg heeft gereden door Europa hier naar toe, het laatste stukje natuurlijk met de veerboot, heeft zich belangeloos ingezet voor deze reis.

We werken met z’n allen hard om alle dozen, waarvan de meesten op pallets staan, in de opslagruimte te krijgen. Er worden lijntjes gevormd waarlangs de losse dozen op pallets komen te liggen, zodat ze makkelijker kunnen worden opgeslagen. Na 2 uur hard werken is de truck helemaal leeg en is de opslagruimte gevuld met 85 m3 goederen. Ze kunnen hier weer even vooruit. De tenten worden meteen meegenomen, die zijn nodig voor de ‘new arrivals’ die de afgelopen nacht zijn aangekomen.

De vrijwilligers komen uit verschillende landen, Italië, Frankrijk, Polen, Oostenrijk, Duitsland, Zwitserland, Brazilië. Opvallend veel komen uit Duitsland en Nederland. Er is zelfs een voormalig vluchteling die inmiddels in Nederland het inburgeringsexamen heeft gehaald en nu weer even terug gaat naar dit eiland om zijn steentje bij te dragen aan de hulp voor vluchtelingen. Een bijzondere groep mensen met allemaal dezelfde passie: omzien naar mensen die op de vlucht zijn voor gewelddadige regimes, oorlogsgeweld of economische malaise. Het geeft al snel een eenheidsgevoel, ook al zijn de meesten volslagen vreemden voor elkaar.

 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.