Ik ben beschikbaar
Adriaan (32), Joëlle (33), Loïs (3) en Jada (2)
dragen zorg voor onze vrijwilligers op Lesbos
Soms vraagt beschikbaar zijn om je leven te verplaatsen naar een plek ver van huis. Voor Adriaan en Joëlle betekende het dat ze, samen met hun dochters Loïs en Jada, verhuisden naar Lesbos, waar zij zich inzetten voor de vrijwilligers van CRR en voor mensen op de vlucht.
Hun leven op Lesbos is een bijzondere combinatie van werk, gezin en gastvrijheid. De zorg voor hun kinderen en hun taak binnen member care delen ze samen. Hun dagen vullen zich met gesprekken met vrijwilligers: luisteren naar hoe het met hen gaat, meedenken, bidden en hen helpen om hun werk goed te kunnen blijven doen en te groeien in hun leven met God. Tegelijkertijd bestaat hun leven uit heel gewone dingen. Ze koken voor vrijwilligers, regelen praktische zaken, leiden teamavonden en proberen in de drukte ook tijd te maken voor hun eigen gezin.
Naast hun zorg voor vrijwilligers vinden ze het belangrijk om zelf ook in contact te blijven met mensen op de vlucht. Joëlle leidt wekelijks een programma in het vluchtelingenkamp voor zwangere vrouwen en jonge moeders, terwijl Adriaan meerdere middagen in de week helpt in de bibliotheek. Op die manier blijven ontmoeting en betrokkenheid geen abstracte begrippen, maar onderdeel van hun dagelijkse realiteit. Ze zien de verhalen achter het werk, en worden telkens opnieuw bepaald bij de reden waarom ze op Lesbos zijn.
De keuze om deze stap te nemen, ontstond niet in één moment, maar groeide met de tijd. Verhalen van mensen op de vlucht maakten dat ze steeds sterker voelden dat dit hun plek is. Het is intensief en soms ook persoonlijk uitdagend, bijvoorbeeld voor hun gezin. Wat hen helpt om te blijven vertrouwen, juist wanneer het leven complex of zwaar is, is hun geloof in een God die ziet. Ze spreken over God als El Roi: de God die niet wegkijkt, maar aanwezig is in alles wat gebeurt. Dat vertrouwen geeft rust en richting, ook wanneer niet alles duidelijk is.
Tegelijk zien ze juist in deze context ook hoop. In de veerkracht van mensen in het kamp, die ondanks alles blijven lachen, spelen en zoeken naar verbinding. In de dankbaarheid die ze tegenkomen, zelfs bij mensen die zoveel zijn kwijtgeraakt. En ook in de betrokkenheid van vrijwilligers, die zich met overtuiging inzetten. Dat alles bemoedigt hen en geeft energie om door te gaan.
Aan anderen zouden ze willen meegeven dat beschikbaar zijn niet begint bij alles kunnen, maar bij aanwezig willen zijn. Soms is het zo eenvoudig als tijd nemen, luisteren en naast iemand gaan zitten.