Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

Dag 5 missie #4 Lesbos - Moria

(Waarschuwing: lang bericht! Van je af schrijven als vrijwilliger is belangrijk en goed voor het verwerken van alle emoties, heftige momenten en gevoel van machteloosheid. Dit delen we dan ook graag zo compleet mogelijk)

The dayshift door Marinka:

 

Hello, hallo, bonjour my friend. Zo worden we begroet als we met z'n 3en het kamp binnen komen wandelen. Iedereen glimlacht vriendelijk naar ons. We komen langs de people die de nachtshift hebben gedaan. Daar horen we de verhalen uit de nacht.

In de informatietent krijgen we allereerst weer belangrijke informatie door. Deze keer gaat het over de vertalers. Zij helpen ons om goed te kunnen communiceren met de vluchtelingen. Ze hebben een zware taak. Vaak verstaan ze alles wat er om hen heen gezegd wordt, maar vertalen dan de geuitte frustratie expres niet voor ons. Want dat heerst er zoveel.

Tijdens de verdeling krijgen we een taak toebedeeld. Marinka gaat naar de gate bij level 1; een plek waar Afrikaanse jongemannen verblijven. Janneke en Corinde gaan naar level 2; daar verblijven Syrische en Afghaanse mensen.

Al deze mannen zitten hier al een tijdje en vinden het fijn om met iemand een praatje te maken. Het is goed om hen te laten voelen dat we er ook voor hen zijn. Zo ook vandaag. Je zit er net en er komt al iemand tegenover je zitten. Hoe heet je? Waar kom je vandaan? Hoe lang ben je hier al? Hoe lang blijf je? Je krijgt een compleet vragenvuur over je heen.

Ik raak in gesprek met iemand. Zijn vader heeft hij achter moeten laten toen hij op weg ging. Hij was te oud om te reizen. Hij gaat naar zijn zus in Canada. 15 jaar geleden is zij geëmigreerd en daar getrouwd. Maar eerst reist hij via Nederland. Hij heeft geen geld meer maar vertrouwd erop dat de Heere hem kan helpen. Wat een vertrouwen!

Daarnaast komt een man uit Jamaica langs. Hij was daar een worshipleider. Helaas wilde hij niks zingen;) Wel vertelde hij mij dat er zoveel frustratie onder hen is. Ze weten niet waar ze aan toe zijn en wat ze in de toekomst kunnen verwachten. Ze leven in grote onzekerheid en dat is mentaal zo moeilijk!

Ondertussen verlaat een man de gate met een Franse bijbel in zijn hand en een keppeltje op zijn hoofd. Hij gaat, zo vertelt hij mij, op weg naar de mountains om daar te bidden en stille tijd te hebben met God. Wat een wonder dat God deze mensen vasthoud ook al zitten ze in zo'n situatie. Wat kunnen wij hier veel van leren.

Opeens klinkt er overal herrie en geschreeuw. Langs mijn gate loopt een grote groep jonge jongens met ijzeren stokken en trekken verder het kamp door. Nadat dit via een portofoon gemeld is aan de leiding van Eurorelief komen zij even polshoogte nemen. Al snel krijgen wij door de portofoon te horen dat we allemaal stand-by moeten staan. Dit betekent dat iedereen die losse klusjes aan het doen is, terug moeten komen naar de infotent en iedereen die bij de gates staan hun tas alvast op hun rug moeten doen. Klaar om eventueel te evacueren. Klaar om ons terug te trekken en de boel de boel te laten. Voor onze eigen veiligheid. Er komt een Afrikaan bij me staan. Ik vraag hem of hij naar buiten wil. "No, I came here for your safety, to protect you." Nee, hij komt bij me staan voor mijn veiligheid. Om mij te beschermen. Na een tijdje worden alle meiden die bij de gates staan overgenomen door mannen. Deze hebben op de vluchtelingen over het algemeen wat meer overwicht. Wij gaan terug naar de basisplek, de infotent. Daar wordt gecheckt of iedereen terug is en zo niet, waar diegene dan wel is. Het opstootje gaat van kwaad tot erger en na een kwartier klinkt er; "we gaan evacueren. Pak alles uit de infotent mee. Ook spullen die niet van jou zijn." Alle apparaten, sleutels, scharen, stiften, alles wat van waarde is voor hen die in het kamp zitten gaat mee. De vertalers houden de situatie goed in de gaten. Oren en ogen open. In een lange rij lopen we tussen de vluchtelingen door. Om en om staat er een vertaler om ons te beschermen. Aangekomen bij de kledingcontainer staan we even stil. Daar pikken we de mensen op die er aan het werk zijn. Snel wordt alles opgeruimd en de containers gesloten. Dan zien we een stukje verderop een aantal jongeren langs de tenten rennen en op allerlei dingen slaan. Nu wordt het voor ons dringend tijd om te gaan.
Snel lopen we in een rij over het aangebrachte noodpad. Langs leidingen, via pallets, over plassen. Aan het eind wachten we tot iedereen weer bij elkaar is en verlaten het kamp. We gaan naar de afgesproken verzamelplek. Daar wordt het wachten. Ook nu is er onzekerheid. Hoe gaat het in het kamp? Hoe gaat het met de families? Hoe gaat de politie ermee om? Dit is altijd afwachten.

Daar hebben we op redelijk ontspannen wijze op een andere manier contact gemaakt met de vrijwilligers van Eurorelief. Een Canadees (zijn opa en oma “pake en beppe” komen uit Nederland) was dolblij met onze dropmentos en stroopwafel. Die had hij al een tijdje niet meer op.

Na anderhalf uur wachten in het zonnetje krijgen de jongens van de groep een “go” om terug te mogen naar het kamp. Eerst even kijken hoe de sfeer er weer is. Na wat portofoonverkeer wordt er besloten dat de helft van de vrijwilligers weer terug gaan naar het kamp en de andere helft mag stoppen en naar huis. Wij behoren bij de laatste groep. Omdat de auto bij het huisje staat, hebben we Jan opgebeld om ons te komen halen. Hij lag nog te slapen na de nightshift maar is snel in zijn kleren geschoten om ons op te halen.

Weer terug wordt de rest ook wakker. Ze horen de verhalen van wat wij hebben meegemaakt. Samen hebben we de Heere gedankt dat wij weer veilig terug mochten komen. En wij hebben Zijn bescherming gevraagd over al de mensen die daar zitten.

's Avonds hebben we met z'n allen (incl. Gerdien Schouten) in de haven ons vitaminegehalte omhoog gekrikt. Heerlijk een paar boterhammen op met daarnaast appels, bananen, komkommer, kiwi en druiven. We kunnen er weer tegenaan de komende dagen.

The nightshift door Jan:

Tsja, de dag in een aparte roes beleefd. Geprobeerd in de avond nog iets te slapen, maar de berichten bereikten ons dat heel veel Afghaanse families zich op straat buiten Moria hebben gevestigd. Ze zijn, niet onterecht, bang voor hun veiligheid.
Nadat we om 23:15 uur ontbeten hebben zijn we vertrokken naar het kamp. Toch met een gezonde andere spanning. Janneke en Petra brachten ons weg. De weg er naar toe was afgesloten en we moesten omrijden. Nu bleek wel weer dat Janneke een echte coureur is die niet bang is van donkere wegen en smalle straatjes. Als een ware trucker loodste ze ons er doorheen!
Aangekomen tref je gewoon onrust. Nog heel veel mensen lopen op, veel politie voor het hek en in het kamp.

Na een korte briefing zijn we naar onze gates gegaan. Jorn weer naar Level 1, Peter naar Level 2, Corinde en Corrie naar sectie A, B en C. Dat zijn de kwetsbaren van het kamp, namelijk de mensen met mentale zorgen, de jonge gezinnen en de “minors” (de jeugd onder 18). Jan was weer de “floater”. Dat is de shiftleader die op te roepen is bij problemen of je gewoon kan roepen om even af te lossen of gewoon om te praten/mauwen.

Er gebeurt weer zat de eerste tweeënhalf uur. Dronken mensen verstoren regelmatig de gewenste rust. Ook de jeugd bij onze meiden is nog in grote getalen op. De naweeën van een zeer onrustige dag. Gelukkig hebben we vannacht politie achter de hand....

Toen de zon weer begon te stijgen kwam er weer wat leven in het kamp.
Er kon tussendoor wat met kinderen gespeeld worden en mensen die gisteren aankwamen begeleiden naar de dokter. Om half negen mochten we zeer voldaan weer terug naar ons appartement.

Wij danken U, barmhartig God,
Beschikker van ons deel en lot,
Voor Uwe hoed' en trouwe wacht,
Ons weer betoond in dezen nacht.

IMG 4508

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.