Dag 3 missie #4 Lesbos - Moria

Door Jan de Zwart

 

Woensdagochtend 08:00 werden we weer uitgerust en wel verwacht in het kamp.
De vrijwilligers van Eurorelief hebben dan eerst een korte meeting. Daarin worden de taken die al bekend zijn verdeeld.
In een soort container (de info-tent) kom je dan met diverse nationaliteiten bij elkaar. De collega’s in deze dayshift komen uit Canada, USA, Duitsland en Nederland. Wat een heerlijk gedreven gasten allemaal. Door de shift-leader wordt gevraagd of iemand wilt voorgaan in gebed. Dit keer neemt een Amerikaan het woord. Ieder mag een keer beginnen en graag in eigen taal. Prachtig!

Het kamp is inmiddels behoorlijk ontwaakt. Het is één groot mierennest van circa dertig (!) nationaliteiten. Iedereen is op zoek. Op zoek naar eten. Op zoek naar kleding. Op zoek naar een ticket voor Athene. Noem maar op.

Wij zijn op diverse plekken ingedeeld. Één van ons is als wachter bij een poort gestationeerd “Level 2”. Achter die poort zitten Afghaanse gezinnen die beschermd worden van de rest van het kamp. Drie anderen zijn beheerder van de kleding-tent “the clothing”.
Daar komen mensen heen met een klein briefje als bewijs dat ze wat kledingstukken mogen uitzoeken. Daar denk je wel weer even aan als je thuis de keus hebt uit een kast vol!
De overige vier blijven bij de info-tent. Daar krijg de de hele dag door, vrijwel non-stop, vragen over je heen.
“Sta ik inmiddels op de lijst om door te mogen?” Dan is het vaak:”no I am sorry, not this week”, “heb je een extra deken voor me?”. “No, I am sorry”. “Kan ik aub stroom bij de tent krijgen?”. “No, I am sorry”. En blijven glimlachen.

Het kamp blijft een kruidvat met een grote kans op ontploffingsgevaar. Één vonkje is genoeg. Dat zagen we vandaag ook weer. Vanuit het niets is er een serieus handgemeen in een groep wachtenden. Vaak korte tijd, maar echt rake klappen. Het allergrootste deel van de kampbewoners vinden dit verschrikkelijk en springen dan ook snel tussenbeide.

Tussendoor zijn er twee van ons nog even bij een plaatselijke tandarts geweest die op voortreffelijke wijze een gebroken gebitsprothese wist te maken.
Om er te komen was lastiger. Veel straten in de hoofdstad zijn niet gemaakt voor busjes....

Na onze shift zijn we snel naar het huisje gegaan, enigszins opgefrist en met z’n negenen (incl Gerdien Schouten) de prachtige route naar het noorden gereden. Ons doel was de graveyard (begraafplaats) waar alle tienduizenden reddingsvesten op een hoop liggen, ieder met zijn verhaal. Al is het de eerste keer of de vijfde keer: telkens krijg je een brok in je keel. Heel bizar.
Hierna doorgegaan naar Molyvos waar het voor onze stichting allemaal begon in oktober 2015.
We wilden graag eten in een restaurant waar we heel veel geweest zijn, maar nu werd de noodroep van de plaatselijke middenstand heel duidelijk: ook dit restaurant moest door afnemend toerisme gedwongen hun deuren sluiten.

Om half tien waren we moe, voldaan, vol indrukken, maar dankbaar weer terug in Panagiouda.
Daar hebben we nog bijna een uur met zijn negenen gezongen en de dag afgesloten. Heerlijke momenten in deze bizarre dagen.

IMG 4506

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.