Nieuwe blog

Dagdienst
`Shalam! Eurorelief here!` In de tent waar we voor staan zien we al wat bewegen en even later wordt de tent open geritst. We zien door de opening van de tent een man, net wakker na een korte, koude nacht. We vertellen in het Engels dat we een ticket hebben voor een deken die hij volgende week kan ophalen. Hoe moe hij eigenlijk nog is, hij laat blijken dat hij daar erg blij mee is. Want een deken is erg welkom voor in zijn dunne tentje. We vragen om zijn papieren en we schrijven de gegevens op. Zo, we hebben weer iemand blij gemaakt, op naar de volgende tent. We hebben een plattegrond meegekregen waarop precies staat waar welke tent moet staan. Elke tent heeft een nummer namelijk. Maar we komen er al snel achter dat de indeling niet helemaal meer klopt. Mensen verhuizen uit zichzelf naar een andere plek en sommige tenten zijn niet meer bewoonbaar. Als we zo tussen deze tenten lopen worden we geconfronteerd met de leefomstandigheden van deze mensen. De stank van urine, beschimmeld eten en afval komt je tegemoet, buiten maar ook in de tenten. Als je van tent naar tent loopt moet je uitkijken dat je niet in de modder, afval of andere vieze dingen stapt. Onderweg kijken mensen nieuwsgierig naar ons wat we komen doen. Het kan goed of slecht nieuws voor ze zijn. Regelmatig voelen we kleine kinderarmpjes om ons heen, ze klampen zich aan ons vast. Even wat aandacht en liefde ontvangen... Sommige mensen wonen in een isobox, dit is een soort grote container waar ze met meerdere mensen samenwonen. We komen in isoboxen waar alleen maar alleenstaande mannen wonen, als vrouw zijnde kan je daar maar beter niet alleen naar binnen gaan. Ook zijn er isoboxen waar verschillende families wonen, er zijn afscheidingen gemaakt van dekens. Bizar om te bedenken dat je dan eindelijk geen privé hebt. Als er ergens een baby huilt, is iedereen wakker. Bij 1 familie worden we uitgenodigd om thee te komen drinken. Dit aanbod slaan we zeker niet af! Binnen zien we hoe deze familie van 6 leeft in een isobox van 2 bij 3 meter. We krijgen thee en een broodje. Ze hebben zelf bijna niks en wat ze hebben geven ze aan ons. We kletsen even wat, maar het is lastig communiceren als mensen geen Engels kunnen praten. Aan het einde van de middag hebben we heel wat mensen blij kunnen maken met een ticket voor een deken.

Avonddienst
`Can I see your papers please?` Op deze vraag kregen we verschillende antwoorden: ik heb geen papieren, maar mijn vriend is daar. Of ik ben mijn papieren vergeten. Of ik heb geen papieren maar ben over 1 minuut terug. Of mensen hadden wel de goede papieren en laten ze zien waarbij ze werden doorgelaten. Bij de avonddienst is het de bedoeling dat je bij de poort staat van het beveiligde gedeelte van het kamp en controleert of de mensen daar echt in dat gedeelte van het kamp slapen. Er is daar een gedeelte voor de mensen die kort geleden zijn gearriveerd, een gedeelte voor alleenstaande vrouwen en een gedeelte voor jongeren onder de 18 jaar die alleen zijn gevlucht. Zoals hier boven al beschreven staat proberen ze met allerlei smoesjes en grapjes toch binnen te komen. Tijdens de dienst komen er regelmatig mensen even een praatje maken. Zo is er 1 jongen van 17 jaar die alle vrijwilligers elk uur thee kwam brengen. Ook bracht hij flessen met warm water zodat wij onze handen konden opwarmen in de kou. Sommige vertellen hun levensverhaal. 1 jongen van 16 jaar vertelt dat hij gevlucht is met zijn zus omdat haar schoonfamilie haar iets wilde aandoen. Een andere jongere verteld dat hij met zijn familie naar Turkije is gevlucht omdat zijn vader in zijn thuisland vermoord is. Maar in Turkije komt de rest van zijn familie ook om. Hij vlucht alleen verder en komt zo op lesbos aan. Hij vertelt dat hij voordat hij vluchtte met zijn vriendin is verloofd en dat hij haar heel erg mist.
Halverwege de avond gaat opeens de muziek aan en gaan de jongens in een kring staan. 1 jongen gaat in het midden staan en begint te dansen. De rest begint te klappen en doet de bewegingen van de jongere na. Mooi om te zien dat dit de jongeren uit allerlei verschillende landen en culturen met elkaar verbindt. Aan het eind van de avonddienst komen er opeens een aantal jongeren vechtend de poort binnen. `Alibaba, alibaba` (dief) wordt er geroepen. De politie haalt de vechtende jongeren uit elkaar en neemt ze mee naar binnen. Het blijkt dat 1 jongere een klein kacheltje heeft gestolen. Even later wordt deze jongen in een politiebusje gestopt en meegenomen naar het bureau. Na dit incident verlaten wij het kamp en gaan naar ons appartement om te gaan slapen. Veel gedachten gaan door ons heen. We overdenken de verhalen die we gehoord hebben en de leefomstandigheden die we gezien hebben. Het enige wat we kunnen doen voor ze, is ze praktisch helpen en naar hun verhalen luisteren. Maar het belangrijkste dat we kunnen doen is bidden. God weet ook van deze situatie af en Hij wil voor een ieder zorgen!

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.