Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

MISSIE 3 LESBOS BLOG 5

MISSIE 3 LESBOS

Dag 5 door Jan de Zwart: (waarschuwing: lang verhaal)

10.30 uur eerste maaltijd na derde nightshift. Het is een beetje een duf groepje aan het worden, paar verkouden en gewoon moe. De korte slaap en lange koude nachten gaan zijn tol eisen! Maar waar hebben we het over?!? We werken tussen mensen die al maanden slapen op harde koude ondergrond, onveilige omgeving, in regen en wind en kou! Wij mogen over een paar nachten weer naar ons veilige warme thuis! Iedere dag kunnen we tegen elkaar zeggen: tel je zegeningen, keer op keer! En: tienduizend redenen tot dankbaarheid!

Na een pot heerlijke Griekse yoghurt met honing komt er weer een beetje energie in de groep. We zijn gaan slenteren door het prachtige haventje van Panagiouda. Ook langs het mooie strand, prachtige zee en verlaten bunkers gelopen. Om twee uur in de middag zijn we warm gaan eten op een terrasje in de haven om daarna om circa 15.00 uur in een diepe, (volgens ons) welverdiende slaap te vallen. Zo! Die hadden we even nodig! Enigszins opgewekt zaten we om 23.15 uur aan het ontbijt. Weer yoghurt? Ja! Verveeld nooit!

Toen we aankwamen in het kamp was er net een vechtpartij geweest. De ambulance reed weg met een Algerijn die door een Irakees met een schaar in zijn gezicht was gesneden/gestoken. Je merkt dan nog even de onrust en we werden gebriefd dat we de poorten van de family-compounds goed gesloten moesten houden. Binnen onze levels werden we weer van harte welkom geheten door de vluchtelingen. Omhelzingen, handdrukken en high fives zijn de eerste minuten een normaal iets. Echt gaaf als je zo de dankbaarheid mag ervaren. Ze voelen zich safe als we in de nacht over hen waken. Tot een uur of twee hebben we lekker met mensen gesproken. Om half drie een praatje met een man die niet kon slapen. Even verderop gaan twee mannen buiten zitten eten. "Come my friend, have dinner with me". Laten we ons geen twee keer zeggen! Samen met mijn gesprekspartner er bij gaan zitten en genoten van platte broden met warm ei en koude tonijn. "Because we are happy you are here to help us". Tsja. Eet smakelijk.

Tegen vieren even over kamp gelopen en wordt er plots weer geroepen: "big friend, come". Zitten er een stuk of acht mannen bij een vuurtje iets lekkers op te warmen. Blijkt een ontbijt te zijn van water, melk, honing en echt heel, heel veel suiker. Als je dat aan de kook brengt heb je een verschrikkelijk voedzame maaltijd. Als hulpverlener van Eurorelief moet jij beginnen met eten, de rest wacht tot jij hebt gepakt. De gast staat ver bovenaan! Peter en Jorn van onze groep zitten bij mensen die vers gevangen vis aan het schoonmaken zijn (om half drie) en die worden in een pan gedaan en dan verplicht mee-eten. Wat vervelend! Deze nacht vliegt om! Wat gaaf om de dankbaarheid te zien en te voelen! Vanaf kwart over zes komt de zon op en komen de mensen hun tent uit. Voor de mensen weer een dag in het vooruitzicht in een kamp zonder uitzicht. Wij zijn zeer bevoorrecht om weer moe en voldaan naar ons appartement te gaan. Wat een fijne nacht ondanks al deze ellende.

15192533 330038500702957 8289554183805214638 n                 15219504 330038467369627 8667645430852376997 n


 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.