Blog: Dagdienst van 29 december

Verhuizen naar...?

Gisterenavond hadden we avonddienst in kamp Moria. Trieste balans; 185 nieuwe vluchtelingen zijn er binnen gekomen. De tent waar deze arrivals normaal in liggen (1 tent van 10 x 25 meter) waar de mensen met een gezin van 5 op een ruimte van 2,5 x 2,5 verblijven is
zo vol dat de mensen in de vrieskoude buiten moeten slapen. Terwijl we zelf staan te bewegen om warm te blijven deze wacht, met een extra thermobroek een trui en een muts op, zie je deze nieuw aangekomenen in foeteshouding tegen elkaar aan kruipen om een beetje warm te blijven. Vanmorgen om 8.00 zie ik 1 van deze mensen bibberend en met een rood blauw gezicht zijn spullen bij elkaar zoeken. Vandaag zal hij (waarschijnlijk) een plaatsje in de arrivals-tent krijgen. Maar dat kan maar op 1 manier. Schuiven met families vanuit de arrivals tent naar een plaats in het kamp. We worden op pad gestuurd om een gezin (vader, moeder, 2 jongens en 1 meisje ) mee te delen dat ze moeten verhuizen (housing). De angst, wanhoop en ontreddering van wat hen nu te wachten staat is op hun gezichten te lezen.

Waar komen we nu terecht? Dit gezin in een unhcr tent van 4 x 6 meter die ze moeten delen met 10 andere mensen. De enige privacy is een paar dekens die met touwen van wand naar wand gespannen zijn. Logisch dat er met argusogen gekeken wordt naar de nieuwe medebewoners van de tent. Dit gezin heeft "geluk". Ze komen bij vrienden in de tent. Later op de ochtend verdedigd een jongen van 16 jaar zijn moeder en 3 zusjes en 2 medebewoonsters van zijn tent met de eis dat er geen mannen in de tent gehuisvest mogen worden. Hoe begrijpelijk in een kamp dat s avonds veranderd in een grimmige getto waar vrouwen niet veilig doorheen kunnen.

Na een aantal andere werkzaamheden sluiten we deze dag in het kamp af met een laatste housing. Het kost Daniel 1,5 uur overredingskracht om bewoners van een tent in te laten zien dat ze hun tent zullen moeten gaan delen. Het is een tent in Olive Groove. Een olijfgaard waar uit nood tenten opgetrokken zijn uit pallets, zeilen en dekens. Waar s avonds vrijwel geen verlichting is. De paden onverhard. Bij regen, 1 modderpoel.

De zoon van het te verhuizen gezin stribbelt enorm tegen; zijn moeder van 60 heeft long/hartproblemen. 1 van de kinderen tobt met zijn oren. Hoe moet dit? Na een uur praten gaan ze akkoord met iets waar ze geen keuze in hebben; er moeten nieuwe plaatsen komen! Binnen een paar minuten moeten ze al hun spullen pakken. En zo sleept het gezin zich in de schemering de steile heuvel op. Met een pak dekens, slaapzakken, wat slaapmatjes en een paar rugzakken met eigendommen. We leggen alles neer voor de tent. Moeder van 60 gaat moedeloos op de natte grond zitten. De oudste zoon schudt ons de hand
en hij zegt thank you my friend. Thank you? Mij?

Zo moeten we deze mensen achter laten. In gedachten verzonken lopen we de heuvel af. Onze werkdag
zit er op. We laten Moria achter ons. Ik heb beloofd aan de oude vrouw om een foto te maken van Olive Groove, de tent en de troosteloosheid. En dit verhaal te delen met de wereld

8097897D 84B7 44FB A22D 0C6DC81F2ACA

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.