LONG TERM │ maak kennis met een van onze ''long-termers''

Ik ben Arina van den Boogaard, in het dagelijkse leven werk ik als Pedagogisch medewerkster op een kleinschalig kinderdagverblijf in Dordrecht. Al jaren lang voel ik me betrokken bij vluchtelingen en ook in Nederland heb ik contacten met vluchtelingen en organisaties die onder hen werkzaam zijn. Februari 2016 ben ik voor het eerst met CRR naar het eiland Lesbos geweest, daarop volgend nog twee keer om de handen uit de mouwen te steken in het vluchtelingenkamp. Het zien van de schrijnende situatie waarin deze mensen leven, heeft me geraakt en raakt me steeds opnieuw, het was dan ook elke keer mijn verlangen om naar Lesbos of een andere plaats terug te keren om voor een langere periode mijn tijd en energie in te kunnen zetten.

Ik heb van mijn werkgeefster de geweldige mogelijkheid gekregen om mijn werkplek voor 2 maanden (maart en april) onbetaald verlof te verlaten en deze tijd te gebruiken om een helpende hand te kunnen bieden in Kamp Moria op het eiland Lesbos.

Inmiddels ben ik hier al weer twee weken en de tijd vliegt voorbij! De zondagen ben ik vrij en heb dan de mogelijkheid om de geweldige missionaire plek genaamd Oasis te bezoeken waar op zondagmorgen een kerkdienst wordt gehouden. Het is zo heerlijk om te midden van al het rumoer van de week, een moment rust te hebben, te luisteren naar een boodschap uit Gods Woord, te zingen en bidden met mensen van over de hele wereld, met allemaal een andere achtergrond en cultuur!! Met recht draagt deze plek de naam Oase!

In de afgelopen twee weken is er al weer zoveel gebeurd en heb ik zoveel beleefd, het is onmogelijk om jullie op de hoogte te houden van alles wat er op me afkomt, maar ik zal proberen af en toe (kleine) voorvallen te beschrijven en jullie een inkijkje te geven in situaties in Moria.

Zoals jullie wellicht in de voorgaande blogs hebben kunnen lezen, heb ik vorige week heerlijk samen kunnen werken met de groep vrijwilligers van CRR en waren we volop bezig met tenten bouwen en het housen van mensen die nieuw waren aangekomen.

Afgelopen woensdag mochten er 300 mensen naar Athene, dit maakt hen blij, het betekend voor hen een stap verder in het vaak ellenlang durende proces…leven op het vaste land geeft meer toekomst perspectief dan de gevangenschap op een eiland!

Sommigen willen proberen hun leven in Athene op te gaan bouwen, anderen hebben de droom om verder Europa in te kunnen gaan en daar verenigt te worden met familie of vrienden en hun kinderen weer toekomst te geven.

Als er 300 mensen het kamp verlaten, betekend dat vanzelfsprekend veel lege plekken in het kamp die weer opgevuld moeten/kunnen worden. Dit is een enorme klus! Bijna iedereen in het kamp weet de betere plekken die leeg komen te vinden en ze komen dan ook in grote getalen naar het info punt om een andere plek aan te vragen of te vertellen dat ze willen verhuizen. Helaas is het niet mogelijk om te voldoen aan al hun wensen en heel vaak moet ik hen dan ook vertellen dat er helaas geen mogelijkheid voor hen is om van tent/isobox/kamer te veranderen. Dit zorgt voor veel frustraties en zo gebeurde het dan ook regelmatig dat mensen met stem verheffing hun redenen begonnen op te sommen en zich afvroegen of ik het dan niet begreep en of ik zelf in hun situatie zou willen leven.

Ja ze hebben gelijk, de plekken zijn klein en onhygiënisch, er is vrijwel geen privacy en de omstandigheden zijn niet te doen voor hoog zwangere vrouwen en kleine kinderen!! De vragen die ze stellen zijn niet abnormaal of gek, nee het zijn reële vragen, met reële redenen! En toch ben ik degene die hen als info point persoon moet vertellen dat er geen andere optie is, en ze op hun plekje moeten blijven… Verdrietig is het om die ogen vol vragen te zien, pijn doet het als ik hun het slechte nieuws moet meedelen, het steekt in m’n hart als ik de wanhoop en de teleurstelling keer op keer ontmoet in de gezichten tegenover me!

Daarentegen is het zo bijzonder om deze zelfde mensen later op de dag of later in de week in het kamp tegen het lijf te lopen en een glimlach of een handdruk van hen te krijgen… mensen zijn het, mensen met een groot doorzettingsvermogen en moed om door te gaan ook al lijkt hun situatie uitzichtloos. Een vluchteling genoemd, maar een unieke persoonlijkheid door God gemaakt!

a35e13e2 f655 48db b431 b77eea94a49b        931735b5 e647 4c98 b75d 110c22f3e22b

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.