Afsluitende blog missie 17 | Lesbos - Moria

Kamp Moria, vrijdagmorgen. De zon schijnt, de eerste verkopers zitten klaar om hun broden, fruit en sigaretten aan de man te brengen. Rondom het informatiepunt van Euroreliefgonst het van stemmen. Mannen staan in de foodline te wachten op eten. Voor het informatiepunt zitten gezinnen op de grond, wachtend op een tent of een plekje in het kamp. Bij het uitgeefpunt voor de luiers en maandverband staat inmiddels een lange rij. Just anotherday in camp. Alsof je op een uit de voegen gebarsten, overbevolkte en slecht scorende camping staat. En even denk je; ‘dat leven in Moria valt eigenlijk wel mee.’

 

Tot zij bij de informatiebalie staat; een Afghaanse vrouw met een kind van ongeveer 2 jaar oud. Ze legt het neer, plat op de rug, op de houten planken van de balie. Ik probeer contact te maken met het meisje maar ze reageert niet. De moeder pakt mijn hand en duwt het handje van het kind in mijn hand. Verkrampte vingers, strak gespannen lijfje. Cerebrale parese lees ik in haar medische papieren. Bewegingsstoornissen, spasme ten gevolge van hersenbeschadiging. 

De vertaler geeft haar boodschap door; of we een betere plek hebben, vraagt de moeder. Ze verblijft in een koepeltentje ergens in het kamp. Is er niet een plekje vrij in een ISO box? Het antwoord weet ik al voordat ik het heb gecheckt; nee. En even overvalt me een gevoel van machteloosheid. Het kan ook niet, deze moeder met haar kwetsbare kind in een koepeltentje zonder goede voorzieningen, zonder extra zorg en begeleiding.

 

Een half uur later en tien soortgelijke aanvragen verder staat ze er nog. Het kind plat op de rug op de houten planken van de balie. ‘Shecomes here everyday’ zegt de vertaler. Ik bewonder haar vechtlust en strijd voor haar kind.

 

Morgen ga ik naar huis. Mijn tijd in kamp Moria zit erop.Andere vrijwilligers van Eurorelief en van andere organisaties blijven. Voor een maand, voor een jaar of langerWat geweldig dat deze mensen hun tijd en gaven inzetten in de zorg voor de meest kwetsbaren. We denken aan ze en bidden voor hen, voor de mensen in het kamp en voor deze moeder. Want morgen staat zij er weer, met haar kind, met haar strijdlust met justanotherday in camp.

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.