Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider

Missie 19 │ Lesbos - Moria afsluitende blog

Het is aan mij om de laatste blog te schrijven. Ik ben er lang voor weggedoken maar het lijkt mij het meest passende om te eindigen met de gevoelens die ons allemaal raakten deze twee weken. Het is bijzonder hoe snel sommige dingen wennen in het kamp. Waar ik in het begin van deze reis nog vol afschuw keek hoe een gezin van twee ouders en drie kinderen in een kleine, vierpersoons, koepeltent moet wonen, ben ik nu opgelucht dat deze mensen tenminste een tent hebben en niet tot de volgende dag hoeven wachten in de kou op een 'dak'. En ook dat went. In de ochtend voor de dienst begint liggen de mensen her en der voor de ingang van het EuroRelief kantoortje. opgerold in een deken te wachten tot de tenten weer uitgedeeld worden. Het zijn er vaak te veel om in een dag te verwerken maar je doet wat je kunt.
Ik denk ook terug aan een jonge tiener die al een aantal dagen geleden met zijn ouders vertrokken is met een bootje naar Griekenland. hij heeft het gered, maar waar zijn ouders zijn is nog steeds niet bekend. Sinds zijn aankomst dwaalt hij alleen door het kamp. Hij heeft zich niet geregistreerd en is dus illegaal in het kamp, dat betekent dat hij geen eten, water of onderdak krijgt maar ook dat hij makkelijk kan verdwijnen uit de ogen van de vrijwilligers hier.
Het werk dat ik hier doe, het verschil dat we als groep kunnen maken in twee weken is zo klein dat het soms zinloos voelt. Gelukkig zijn er ook de momenten dat ik voel hoe belangrijk onze aanwezigheid toch is. Het verhaal dat vanmorgen bij de debriefing vertelt werd, was het verhaal van een jongen op een strand vol aangespoelde vissen. Wanneer hij bezig is met het redden van zoveel mogelijk vissen, door ze terug te gooien in de zee, komt er een man naar hem toegelopen. Hij vraagt aan de jongen wat voor verschil hij maakt op een strand vol vissen. de jongen zegt, terwijl hij een vis oppakt en deze in de zee gooit, het maakt een verschil voor hem.
Gelukkig zijn er ook momenten dat Moria behalve een kamp vol verschrikkingen ook een kamp is vol hoop. Bijvoorbeeld op het moment dat de new arrivals die net zijn binnengekomen een deken en een fles water krijgen. Of wanneer tickets naar het vasteland uitgedeeld worden en de families die een ticket krijgen zicht hebben op een toekomst.
Er zijn mooie momenten tussen alle ellende. Als ik uitgenodigd wordt voor een kopje thee in een tent of isobox en de bewoners vertellen dankbaar te zijn voor alles omdat ze op een veilige plek zijn na een reis van drie maanden. Als je aan het voetballen bent met de minors en er gelachen wordt. Als je een kop soep koopt in het kamp, de verkoper lacht als je bedankt omdat het zo lekker is.
Het mooiste en belangrijkste dat we als groep in Moria konden en mochten doen, was er zijn voor de vluchtelingen. Door ze aandacht en respect te geven, ze met hartelijkheid te verwelkomen in Europa hebben we laten zien dat niet de hele wereld tegen ze is.
 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.