Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

MIssie 15 Lesbos blog "Afscheid"

Ik ontmoette je voor het eerst in de New Arrivals. Je was net, met de voor ons bekende blauwe 'New Arrival bus', aangekomen, en wachtte nu op je eerste registratie. Ik, druk bezig met het uitdelen van eten, glimlach eens naar je. Heel veel ouder dan een jaar of twaalf zal hij niet zijn, dacht ik bij mijzelf.

Later die middag tikte je op mijn arm. Je spreekt geen Engels en maakt met een gebaar duidelijk dat je graag een deken wil hebben. 'I'm sorry my friend, i can't give you any', hoor ik mijzelf zeggen. Ik weet dat we niet zomaar dekens uit kunnen delen. Dit gaat allemaal via een registratiesysteem, om het zo eerlijk mogelijk te laten verlopen.

Een paar dagen later zie ik je in het kamp lopen. Je zwaait naar me en ik zwaai enthousiast terug. Ik ben blij dat je redelijk snel een plekje in het kamp hebt kunnen krijgen. Gelukkig hoefde jij niet zolang te wachten voordat jij en je familie gehoused konden worden.

Op de dagen die volgen kom ik je regelmatig tegen. De ene keer ben je aan het knikkeren, de andere keer slenter je wat rond. Maar altijd zwaai je naar me. Wanneer ik iets in het Engels tegen je zeg, schud je je hoofd en zegt: No English. Google translate is de uitvinding waar we dankbaar gebruik van maken.

Op de een na laatste shift pak ik mijn telefoon erbij en vertel je dat ik bijna weer terug ga naar Holland. Je schrijft dat je graag wil dat ik in Moria blijf. Ik beloof je om morgen naar je tent te komen om afscheid te nemen. Jij schrijft het nummer van je tent voor me op en leert mij nog snel even hoe ik mijn naam in Farsi kan schrijven.

De volgende dag, in alle vroegte kom ik je al tegen. Ik volg je op de voet en samen klimmen we door de heuvel naar de achterste tent van het kamp. Daar word ik hartelijk ontvangen door je familie. We drinken thee en proberen met elkaar te communiceren. Je typt in het Farsi dat je me een symbool wil geven, zodat ik aan je kan denken en haalt een pen uit je broekzak; die is voor mij. Ik voel me enorm bezwaard om hem aan te nemen, maar op mijn vraag of hij écht voor mij is, knik je vastbesloten.

Die middag vertel je me dat je hoopt me in de toekomst opnieuw te ontmoeten, maar dat je denkt dat dit niet mogelijk is. Ik denk terug aan een van de regels in Moria ‘Be wise with how you build relationships’ en besluit wijs te reageren. Ik typ terug dat er nog veel meer leuke vrijwilligers zijn, en dat je niet verdrietig moet zijn als ik weg ben. Je weet van geen ophouden en blijft zinnetjes typen via google translate; hoe mooi het is dat ik hier ben, dat je hoopt dat jij dit werk in de toekomst ook kan doen.

Als ik vraag wat je later wilt worden ben je vastbesloten: hartchirurg. Ik verzeker je ervan dat je vast een hele goede chirurg zult worden!

Graag wil ik je iets geven zodat je ook aan mij kunt denken. Maar ik besluit om eerst toestemming te vragen aan de coördinator. Met toestemming, verlaat ik het kantoortje en zie je van een afstandje al staan. Je wijst naar mijn heuptasje waar mijn telefoon in zit en typt dat je moet gaan dus dat we afscheid moesten nemen. Ik doe mijn armbandje, het aandenken voor jou, bij mijzelf af, en leg aan je uit dat het woord wat erop staat Engels is, en dat het ‘genade’ betekent. Ik bind het bij je om en geef je een laatste knuffel. En zo nemen we afscheid.

Jij rent weg naar je tent in het uiterste hoekje van de Olive Grove. Ik loop voor de laatste keer de poort van het kamp uit. Jij met de droom om hartchirurg te worden.

Ik met het gebed in mijn hart of je inderdaad chirurg mag worden, mét een hart dat veranderd is door de genade van Jezus.

Genade, het woord van het armbandje.

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.