Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

MIssie 15 Lesbos blog 4

Na een vrij rustig weekend en helaas weer een afscheid van drie personen, zijn we al weer twee dagen aan het werk in het kamp. Zaterdag zijn we met een deel van de groep naar Turkije geweest. Om 09.00 uur vertrok de boot vanuit Mytilini, en al waren we nog wat slaperig: de zilte zeewind maakte ons wakker. We begonnen onze dag in het stadje Ayvalik met een traditioneel Turks en tegelijkertijd ‘swerelds beste ontbijt: Kahvalti. Wat kregen we veel voorgeschoteld. Van olijven, tot gevulde dadels, patat en donuts. Daarna hebben we het stadje zelf bezocht. De Turken willen graag hun waar aan ons verkopen, maar dan wordt er vanaf onze kant eerst afgedongen uiteraard. Met Turkse lampen, Turks snoep en Chanel luchtjes keren we terug naar de haven van Mytilini. Wat confronterend om te bedenken dat er iedere nacht ook vluchtelingen zijn die (proberen) de overtocht te maken die wij nu maken. En dan in een rubberbootje, over een zee die op dat moment alleen gevaren kent. 1 op de 10 boten wordt namelijk tegengehouden. En waar wij de bergen van zowel Turkije als Lesbos zien en zelfs dolfijnen zien zwemmen, is de zee dan uiterst duister en koers bepalen is lastig. Na aangekomen te zijn eten we wat met elkaar en gaan daarna snel naar bed om onze voeten uit te laten rusten voor een volgende werkdag.

Zondagmorgen gaat een deel van de groep aan het werk en de rest bezoekt de kerkdienst. Als Bunyans Christenreis dan wordt genoemd in de preek, voelen we ons echt verbonden met onze eigen kerk in Nederland.

Maandagochtend vertrekken er drie mensen naar huis. De overgebleven tien mensen draaien met elkaar een dagshift. Sommigen zijn twee dagen niet in het kamp geweest en dan kan het even een schok zijn om alles weer voorbij te zien komen op onze weg naar infopunt. De mensen die buiten moeten slapen, de overvolle afvalbakken, de lange rij voor de dokter, de mensen die al anderhalf uur staan te wachten op luiers. Het is geen film, maar pure werkelijkheid. Als we bij infopunt aankomen voor onze briefing zijn er ook vluchtelingen die ons herkennen en blij zijn om ons weer te zien. Wat is dat mooi, iets om dankbaar voor te zijn. We worden opgedeeld over de verschillende taken die elke dag weer moeten gebeuren. Sommigen vertrekken naar het Warehouse, anderen gaan tenten bouwen. Helaas lukt dit vandaag niet zo goed. We zijn bijna door onze voorraad tenten heen namelijk… Per stuk kosten ze €1200,- en EuroRelief is totaal afhankelijk van giften en donaties om deze tenten aan te kunnen schaffen. Één lid van onze groep helpt bij ‘sharing diapers: het uitdelen van luiers. Helaas is de voorraad aan het slinken. Alleen voor kinderen van 1, 2 en 3 jaar oud hebben we nog luiers. Om 08.30 uur, geen minuut eerder of later, openen we de deur en beginnen we met het uitdelen van tickets voor luiers. Al vanaf half 7 staan er mannen en vrouwen in twee aparte rijen te wachten op een ticket. Helaas hebben we maar een beperkt aantal tickets . Hier is het echt ‘wie het eerst komt, die het eerst maalt’. Mannen en vrouwen schreeuwen naar elkaar, duwen elkaar opzij en proberen zover mogelijk vooraan te staan. Ik mag de tickets aan de mannen uitdelen. Ze moeten in een rechte lijn gaan staan. Wanneer ik geen rechte lijn zie, zet ik een stap naar achter. ‘Just in line please’, zeg ik. Het uitdelen pauzeer ik. Wanneer er weer een lijn gevormd is, deel ik de tickets verder uit. Dan dringt er een man naar voren. Hij wijst naar zijn voet die in het verband zit en hij probeert duidelijk te maken dat hij niet lang kan staan. Ik heb nu de opdracht om hem met een stalen gezicht te vertellen dat hij achter in de rij moet aansluiten. Wat is dat moeilijk. Voordat ik met hem uitgepraat ben, zijn mijn tickets op. Dit betekent dat hij één van de velen is die geen luiers ontvangt vandaag. Hij schreeuwt naar mij dat EuroRelief altijd alleen maar ‘Sorry, Sorry, sorry’ zegt. In mijn hart geef ik hem gelijk en bid ik of God vrede in zijn hart wil geven. Deze man toonde niet alleen boosheid, maar ook verdriet. Er stonden tranen in zijn ogen. We sluiten de deur weer van het ‘luierhok’ in Moria en beginnen vast met sorteren. Om 09.00 uur beginnen we met het uitdelen van luiers. Mensen leveren hun ticket in met hun foodcard en met deze gegevens wordt er in de computer opgezocht hoeveel luiers deze familie ontvangt. ‘2 children, 14 size 1 and 14 size 3’ wordt er gezegd. Ik pak een tasje, stop er twee zakjes babydoekjes in en tel het juiste aantal luiers uit. Gelukkig kan ik op dit moment weer wat mensen blij maken.

Dinsdag draaien we met het hele team een midshift van 10.00 uur -18.00 uur. We helpen met z’n allen in het Warehouse met het uitladen van een truck vol spullen uit Amerika en Nederland. Tof om te zien als er spullen vanuit ons eigen land nu aangekomen zijn. Gelukkig zitten er ook luiers bij. We gaan in een lijn staan en zo worden er heel wat bananendozen naar elkaar overgegooid en op pallets gestapeld. Soms veroorzaakt het een schram of blauwe plek, maar alsnog hebben we veel lol met elkaar en gaat er een luid gejuich op als de container leeg is….

 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.