Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

De gedachten van een vrijwilliger op Lesbos..treffend!

Deze week bereikte ons het bericht van het overlijden van de bekende zangeres Kinga Bán. Ik moest denken aan een van haar liederen die ik ook erg toepasselijk vond voor de situatie van veel mensen hier in kamp Moria. Het lied heet 'Vandaag' en begint als volgt.

"Gisteren is een afdruk van je voeten in het zand.
Morgen is de aanblik van een eindeloos groot strand.
De zee komt op wanneer ze wil, ze wist je passen uit.
En als de wind het zand bespeelt, zie je nauwelijks meer vooruit.

Dit is vandaag, het is alles wat je hebt. 
Morgen komt later en gisteren is alweer weg.
Dit is vandaag, met z’n vreugde en zijn pijn
en je hoeft maar één ding te doen. Dat is: er zijn."

Daar zijn ze dan, de new-arrivals in kamp Moria. Hun verleden, hun thuisland achter zich gelaten en naar een onbekende toekomst, een onbekend land gevlucht. Na vaak een lange en bange reis en koude boottocht in de donkere nacht hebben ze eindelijk voet aan wal gezet op Lesbos, Europa! Wellicht met hoge verwachtingen over ruimte, rust, vrijheid en een stap dichterbij een hoopvolle toekomst. In werkelijkheid is er een periode aangebroken van wachten, afhankelijkheid, onzekerheid, spanning, wachten en nog eens wachten. Uren, dagen, maanden duren dan lang. Voor sommigen duurt dit zelfs al jaren.

In deze situatie kun je niet veel anders dan leven bij vandaag de dag. Je hebt namelijk niet echt invloed op de gang van zaken die voor je en om je heen geregeld worden. Wat is het dan belangrijk dat je elke dag lichtpuntjes om je heen binnenkrijgt! De zon, het mooie weer, warmte buiten. Maar ook een glimlach, een hand, een groet 'Salaam', 'How are you', of gewoon even wat aandacht. Wat is het van belang dat je met respect behandeld wordt en je je gezien voelt als mens.

Als vrijwilliger voor EuroRelief kunnen we hier zeker een rol in spelen door mensen te behandelen als mens, gemaakt door God, en niet als een van vele nummers. Wat kun je als vrijwilliger ook een blij gevoel krijgen van lachende vrouwen, tieners en kleinere kindjes bij het bewaken van de gates van de betreffende secties. Je hebt bij zulke taken vaak ook tijd voor een balspel, een gesprekje, een tas helpen dragen, allerlei talen over en weer leren (zoals Farsi, Turks, Arabisch, Engels en natuurlijk ook Nederlands!:). Zo hebben we een keer geknutseld met bollen wol en gezellig thee gedronken met de vrouwen en kinderen. En trots dat ze waren op wat ze gemaakt hadden!

Eigenlijk vond ik het in het begin best een gezellige boel hier. De zon scheen, mensen deden vrolijk, we waren lekker bezig. Echter, hoe langer ik hier rondloop, hoe meer gezichten ik zie, hoe meer verhalen ik hoor, des te meer besef ik dat je hier niet wílt wonen. Dag in dag uit dezelfde dingen, geen tot weinig progressie.

Wat mij opvalt in het kamp is de enorme veerkracht die mensen moeten hebben. Zoveel meegemaakt, zoveel verwachtingen gehad, en nu vastgelopen, hoop die niet lijkt te worden vervuld... Wat bijzonder dat de mensen die ik rond me heen zie nog zo aardig kunnen zijn, nog steeds humor laten zien, teruglachen, mekaar helpen, van hun kinderen genieten, een eettentje of kapperszaak starten, een hond of kat verzorgen, mooie dingen maken van hout of andere kunst. Er zijn jongeren die niet mee willen doen met leeftijdsgenoten die vluchten in drank of drugs. Mensen leren Engels om meer kans te maken in de toekomst. Mensen durven nog te dromen!

Wat hoop en bid ik van ganser harte dat, hoe lang het ook nog duurt, ze blijven volhouden, blijven dromen en dat ze uiteindelijk ook een goede toekomst mogen hebben. Laten we bovenal bidden dat ook deze mensen die overal vandaan komen de God van de Bijbel mogen leren kennen. Hij werkt ook zeker hier, van tijd tot tijd komen er bewijzen bij! Wat mooi om ook die verhalen te horen.

Niemand kan kijken in de toekomst, en dat is ook maar gelukkig. Eén ding is zeker: als God geleidt, zal het ook goedkomen. Graag wil ik afsluiten met de andere coupletten van het lied waarmee ik begonnen ben. Dit geldt voor de mensen hier, de mensen in oorlogslanden, maar ook de mensen in vrij Nederland. We zijn allemaal hetzelfde en hebben uiteindelijk allemaal hetzelfde nodig.

"En als het lijkt of je al tijden zonder toekomst verder loopt.
Bedenk dan, als je zicht verliest: je loopt in Iemands zicht. 
De Aanwezige verlaat je niet, want de hemel gaat nooit dicht.

En niets is moeilijker dan laten gaan.
De toekomst, het verleden.
Maar je bent al hier, je kunt het aan.
Gedragen door de Ene."

Luister hier het hele lied: https://youtu.be/ELVMYipj0_E

60120631 812420569131412 113830338584641536 n 59917265 812420562464746 3145513079836508160 n

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.