Kom in actie voor de hulptransporten van dit najaar!

CRR organiseert dit najaar minimaal twee hulptransporten naar Lesbos en heeft jou hulp daarbij nodig

Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

Blog missie 12 │Vrije dag op Lesbos

Verslag van een verdiende vrije dag op Lesbos, zaterdag 9 maart 2019:

De schoonheid van de schepping is op Lesbos in hoge mate zichtbaar en wij mochten er als groep zaterdag van genieten. De zon was al een tijdje op toen bus en Micra gestart werden maar het was nog wel het tijdstip van ‘morgenstond heeft goud in de mond.’ De zon scheen overigens niet bescheiden voor deze tijd van het jaar. Het is al de hele week schitterend weer wat goed zichtbaar is in de natuur. Het gras is groen en fris, alles oogt jong en nieuw.
Pieter als reisleider, chauffeur en gids heeft ons langs en op wonderschone en historische plaatsen van Lesbos gebracht. Van Zuid naar Noord Lesbos genoten we van rotsachtige bergen afstekend tegen helderblauwe luchten en groene dalen met schapen, geiten, soms een ezel en ontelbaar veel bloemen in wit geel en paars. Ook zie je er vetplanten en cactussen. Dat spul wat wij bij Intratuin kopen, met of zonder prikkels, maar dan een paar maatjes groter.
Tussen berg en dal in zweefden roofvogels, zagen we zelfs af en toe een vlinder fladderen en reden we langs de ontelbare olijfbomen die het eiland rijk is. Menig plaatje werd geschoten en Sandra maakte promotie met haar selfiestick. Pieter was voor het eerst in zijn leven blij met dit hippe technische snufje.
Wildplassen is van ver voor Pieters tijd, maar ook dat hebben we nog even gedaan.
Zo vloeiden verleden en heden harmonieus samen.
Pieter bracht ons naar het klooster Agios Taxiarchis, bij Mantamados, een pottenbakkersdorp. Het klooster is een belangrijk bedevaartsoord voor pelgrims.    
 
Hierna vertrokken we naar Skala alwaar we de haven aandeden. We dronken er koffie en thee op verzoek van Leanne. Gewoon omdat het kon. En omdat ze daar al twee weken naar verlangde.
De dirtroad (10 km lang stuk kust waar een onverharde weg langs loopt) volgde tot aan de plek waar Pieter drie jaar geleden een medische post voor stichting Bootvluchteling opzette door met zijn team medische zorg te verlenen aan de duizenden vluchtelingen die in bootjes aankwamen op het strand. Herinneringen werden opgehaald en maakten diepe indruk op ons allen. Dit werd onderstreept door foto’s van Pieter en Geertje uit die tijd. Plaatjes met bizarre taferelen van dezelfde plek als waar we op dat moment stonden. Alles wat we van die tijd nog zagen was slechts een rood kindertruitje dat half verscholen lag  tussen het grijze grind dat land en zee van elkaar scheidt. Een stilleven dat zoveel en tegelijk niets vertelt. Wie zal de naam van het kind dat bij het rode truitje hoort -of erger- hoorde, ooit nog noemen? Even verderop lagen de restanten van een rubberboot. Verkleurd en verweerd door de tijd die alles schendt. Zoals Pieter het zelf noemde: “Men vindt de standplaats zelfs niet meer.”
  Na nog een restaurantje en wat kilometers meer, bezochten we ‘Moni Limonos’ Het prachtige klooster bij Kalloni uit de vijftiende eeuw. Daarna reden we langs de zoutplaten in de baai van Kalloni naar restaurant ‘Home for a day’ We hadden het geluk dat we daar flamingo’s zagen pootjebaden terwijl de zon achter de Olympus kroop wat schitterde kleurpanelen in de lucht opleverde.
 
In ‘Home for a day’ was het een gezellige drukte. ‘Home for a day.’ is een initiatief van vrijwilligers die vluchtelingen per busje ophalen uit het kamp en hen enkele uren een fijn verblijf geven in hun restaurant dat gerund wordt door vluchtelingen voor vluchtelingen. Ieder ander die er wil eten is van harte welkom en mag zelf weten hoeveel geld hij na afloop betaalt. Vluchtelingen krijgen er gratis te eten, doen spelletjes, zitter er lekker warm op een fatsoenlijke stoel (stoelen zijn er in het kamp nauwelijks) en gaan met een goed gevulde maag weer ‘naar huis.’ zoals het kamp zelf noemen. Het is fantastisch om te zien hoe de mensen daar genieten van het even geen vluchteling zijn. Voor even gewoon mens zijn. Spontaan begint er iemand ritmisch op een soort mini djembé te slaan en even spontaan begint iedereen in het restaurant mee te klappen op het ritme.
Bij ‘Home for a day’ eet je wat de pot schaft. Coralien was blij verrast dat ze eindelijk for a day  groene bonen kon eten in plaats van gyros en pizza for 13 days. Ze heeft er ook geleerd hoe je een vis ontleedt voor je het vlees wat ervan af komt in je mond stopt. Wie zichzelf overwint… We hebben niet hard gelachen, wel lang.

 

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.