Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

Missie 12 │ nieuwe blog vanaf Lesbos!

Maandag 4 maart

In de vroege morgen hebben we afscheid genomen van Johanneke, Samuel, Irene en Jacco. Vier mooie mensen die een week lang hun energie gegeven hebben om de medemens in nood te helpen. We hebben ze met lede ogen uitgezwaaid.
Vrijwel iedereen had vandaag een dagdienst. Dat is prettig. Samen uit, samen thuis. We hebben weer flink “gehousd”. Veel mensen hebben weer een plek gekregen in het kamp. Of hun leven hier fijner van werd blijft altijd de vraag, want zolang ze in Moria verblijven zullen ze geen privacy hebben; en dat is iets wat iedereen nodig heeft.
In de avond hebben we drie “verse” vrijwilligers opgehaald bij het vliegveld. Joke, Tonja en Wilco komen ons een week helpen. We zijn allemaal heel blij dat ze er zijn. Één van ons is echt heel blij.

Dinsdag 5 maart.
De drie “nieuwen” hebben een korte briefing en rondleiding gekregen. Gelijk veel indrukken en vragen, maar veel tijd was er niet, want we moesten zo spoedig mogelijk melden bij het info-punt. Het was druk. Er waren weer twee boten aangekomen. 109 mensen, waarvan 69 (!) kinderen.
Onze groep werd verdeeld over het infopunt, housing en tenten bouwen.
Bij het infopunt kwam een vrouw langs die graag een andere plek wilde in het kamp. De vrouw heeft zelf schurft en kwam met een zakje ongedierte uit haar tent. Wat het was is nog niet duidelijk, maar ze werd er door gebeten. Zelfs de dokter adviseerde een andere verblijfplaats. Dan is het keihard en onmenselijk om te moeten zeggen dat er vandaag niet “re-housed” wordt. Dat wil zeggen: als je al een plek hebt, krijg je geen andere. Eerst de New Arrivals. Tsja, en dan moet je dat accepteren, als bewoner van het kamp en als vrijwilliger...

Er zijn ook grote UNHCR-tenten gebouwd. Makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst een vlakte van 4 bij 6 meter egaliseren met behulp van houwelen. Dan de buitentent opzetten, 16 pallets er in zodat de “vloer” droog blijft. Hierna een binnentent van 4x4 meter. Het zijn mooie tenten, maar niet in de wetenschap dat deze gedeeld moet worden met drie gezinnetjes, zodat je er uiteindelijk met ca 12-15 personen in moet leven.
Om ze te bouwen is zwaar, maar dankbaar zichtwerk.

Woensdag 6 maart.
Deze dag lijkt veel op gisteren. Ook weer een aantal grote tenten opgezet.
Nu een andere gebeurtenis bij het infopunt. Een grote kerel komt aan en meldt dat hij uit de kamer is gezet door medebewoners. Deze man blijkt een bekende bokser uit Afghanistan te zijn. Daar ziet hij ook naar uit. Hij staat aan de ene kant boos voor je, maar aan de andere kant is hij gewoon gekwetst en verdrietig. Maar het voelt voor sommigen wellicht toch wat angstig. Dan komt er een vrolijke longterm vrijwilliger die een arm om de man heen slaat en met hem in gesprek gaat. Het wordt weer rustig bij het infopunt, maar het heeft z’n naweeën. Want als wij al weer naar huis zijn, geeft de politie het advies om hem zo spoedig mogelijk naar een plaats over te brengen waar hij beter past. De man is teveel beschadigd. Dat is zo erg om te zien: een grote volwassen vent die door alle omstandigheden zo verscheurd is dat er geen plaats voor hem is. En dat wordt voor je beslist....
We bevelen ook hem in Gods handen.

In de avond hebben we met de groep en met Hanneke, Ruben en “onze” Arina ontspannen gegeten.
Daarna met z’n allen naar huis en bij elkaar gezeten, gezongen en gedankt. Ondanks alles wat er gebeurd en in onze hoofden speelt, hebben we ook geweldig gezellige en ontspannen momenten. De spanning moet er uit.
Het was de laatste avond van Martijn en de schrijver van dit stukje. Zij vliegen morgen naar huis en kijken met heel veel dankbaarheid terug op de 10 heftige, mooie, bijzondere dagen die voorbij zijn. Ook dankbaar voor de superfijne groep mensen waarin ze mochten opereren.

 

17845637 101e 49f9 baec df22efa015eb

8c5f6ccb bf75 4dbc a28a 327e4a3483d5

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.