Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

Geen plaats in het kamp - Kerst in Moria

Een blog over maandag 24 / 12  

Gisteren een mooie dienst bijgewoond in the Oasis. Het leek een beetje op de Westerkerk. De voorganger ging heel de Bijbel door: hoe aan Abraham, Izak en Jakob de belofte gedaan werd, dat Jezus al zou komen, de profeten hierover mochten spreken en eindigend bij Mattheus 1: het belang van de start met een geboorteregister, dat Jezus al lang beloofd en verwacht werd.

Daarna zijn we naar Molivos geweest, waar het een zwemvestendumpplek was. Deze plek heette dan ook 'Graveyard'. Het hád de sfeer van een begraafplaats. 

Vandaag hadden we een dagdienst. Ik werd weer op 'housing' gezet, prima. Dit keer heel wat taaier. Een paar keer naar een Isobox geweest om te melden dat er nog één gezin bij zou komen. Ze waren natuurlijk not amused. Een paar keer geweest, maar mensen proberen vaak ook zelf erger te voorkomen. Er zat dan ook opeens een jonge vrouw met haar kind in deze Isobox die niet geregistreerd stond en in de Isobox getrokken was. 

Haar weer vertellen dat ze daar niet kan blijven en dan is de taal echt een barrière: voor het Iraakse gezin aan de ene kant moest ik een Arabisch sprekend iemand meenemen, deze vrouw sprak Farsi en de andere familie Dari. Ze vonden het met z'n allen prima opgelost zo, maar er moest eigenlijk een gezin van 5 bij. Heel wat gesprekken gevoerd, maar uiteindelijk bemoeiden de onderburen zich ermee, ook Iraki's die de hele boel opstookten. Uiteindelijk was het niet veilig meer om er te zijn en hebben we de vrouw er laten zitten, vooral ook omdat we hoopten dat ze na de Kerstdagen naar Athene zou gaan, wat ze ons eerder verteld had.

En dan was er de familietent waar net een familie van 5 uitgetrokken was naar een Isobox en waar we dus in de tent een nieuwe familie van 5 wilden plaatsen. Maar één wantje (lees: grijze UN-deken als scheiding tussen families) was weggehaald en er was nu één scheiding in de lengte van de tent, waarbij één familie van 5 aan de ene kant zat, en twee mensen aan de andere kant. Ze waren broer en zus, dus wilden ook niet gescheiden worden, maar de vrouw met haar man wilde ook vooral niet naar de andere kant van de tent verhuizen, zodat we een nieuwe familie konden plaatsen. Ze probeerde het op allerlei manieren: alle medische papieren voor de dag halend, vertelde ze over haar zware depressies en ziekte, zodat er echt geen familie bij kon....na een paar pogingen ben ik samen met Neleke er voor een laatste keer heengegaan om te melden dat ze nog een half uur hadden om spullen te verhuizen en dat we anders genoodzaakt waren om de politie er bij te halen. 

Helaas was er na een half uur nog steeds niks gebeurd en zat de familie met allerlei andere mensen midden in de tent te eten. Hierop meldden we dat we de politie erbij gingen halen. Op naar New Arrivals, waar de politiepost is. Onderweg maakten we een plan, zodat we de politie precies konden vertellen wat ons idee was, zodat ze waarschijnlijk eerder mee gingen.

De politie ging mee met twee man en weer mocht ik de familie zo rustig mogelijk vertellen dat ze hun spullen moesten verhuizen.... opeens moest er een vertaler bijkomen, want ze 'begreep' ons niet. Ze begon steeds over het plekje bij de luifel die ze zelf had gemaakt met pallets, dus ik stelde voor om uiteindelijk de achterkant van de tent aan de nieuwe familie te geven en dat was dan uiteindelijk aanvaard, maar wel na een hysterische bui van de vrouw en allerlei geschreeuw van de mannen. Ik stond te trillen op m'n beentjes en Meg (die voor morele ondersteuning mee was) moest juist weg. Ze fluisterde me nog snel toe dat ze zou bidden onderweg en daar begon de klus om ook werkelijk de tent te gaan verdelen. Ik bleef dus bij de tent zitten, terwijl de families een dekenwand gingen vastnaaien aan de tent. Daar heb ik stiekem een deuntje gedaan, dit was zo'n verschrikking. Ik snap zo goed dat ze hun beperkte ruimte niet wilden delen, dat ze gek werden van het gebrek aan privacy, dat ze moe werden van alle onzekerheid over de toekomst, maar er waren weer meer dan 100 nieuwe mensen aangekomen op één dag en dat betekent dat iedereen weer in moet schikken óf in een vuile tent in de Olive Grove moet wonen, waar het onveilig is en je in veel gevallen geen elektriciteit hebt en waar al twee dagen geen water was.. Uiteindelijk kon ik een uur later een nieuwe familie van 4 personen naar deze tent brengen. Het was echt een kleine plek, maar ze accepteerden het en waren al lang blij dat ze niet in een tent in Olive Grove hoefden met twee kleine kinderen. Wat een ellende allemaal, het zat me echt heel hoog. 

’s Avonds Kerstavond. Een mooie bijeenkomst in the Oasis. We zaten daar allemaal op de vloer, luisterend naar de mooiste boodschap ooit: God kwam in het vlees tussen de mensen en meldde dit aan het uitschot van de maatschappij: herders die er niet bij hoorden, gewone vissers en zonder pracht en praal. En Hij werkt nog steeds door gewone, simpele mensen en maakt Zich bekend. Wat een wonder. Midden in deze ellende spreekt de boodschap van Kerst wel heel bijzonder en roept Jezus nog steeds: 'Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt en Ik zal U rust geven.'

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.