Hulp aan vluchtelingen

CRR heeft ten doel: vluchtelingen waar ook ter wereld een helpende hand te bieden en het leven van iedere vluchteling aangenamer te maken...

Vrijwilligers gezocht

Voor reizen in februari en mei 2019 zijn we op zoek naar mensen die hulp willen bieden op Lesbos in kamp Moria.

previous arrow
next arrow
Slider
Zet een sponsor-actie op touw
Volg ons op social media
Neem ons werk mee in uw gebed
Ga mee met 1 van onze reizen
Support ons
met een gift
Support ons met goederen
Slider

Update blog vanaf Lesbos terug naar huis.. 4-10

Vanmorgen zouden we om 9:00 uur ontbijten. Voor het eerst lekker uitslapen. En juist nu was iedereen bijtijds wakker. Is dat omdat we naar huis willen? Is dat omdat het weer genoeg is geweest. Of is het omdat ons innerlijk met ons strijdt en we graag blijven helpen?
 
Een aantal van ons liepen (onafhankelijk van elkaar) al voor het ontbijt naar de prachtige kust van dit wonderschone eiland. Daar kan je in alle rust je gedachten eens laten gaan. De hele missie gaat door je gedachten en kan er even lekker uitkomen.
Één van de deelnemers heeft het prachtig verwoord:
 
“ Souvenirs:
Ik zit op mijn knieën voor de koffer om mijn Moria-souvenirs in te pakken. 
Het zijn er teveel,  dus ik moet selecteren. 
Wat neem ik mee? De geur van een vluchtelingenkamp? Ach wie heeft daar thuis wat aan, dat is niet uit te leggen.  Toch leg ik hem in mijn koffer.  Het geluid dan? Overweldigend geschreeuw, boze stemmen maar ook gelach en in de verte het geschater van een kind glijdend op een plankje de heuvel af, ook deze stop ik toch in mijn koffer. Ik kijk verder, rondom mij heen verspreid de talloze souvenirs, Wat gaat er nog meer mee? Daar zie ik een wanhopige blik in de ogen van de vrouw die eindelijk een fatsoenlijk dak heeft gevonden boven haar hoofd en die ik toch uit moet zetten. Het is een lelijke souvenir, maar toch krijgt hij een plaats in mijn koffer. Of de scheldpartij van de man die ruimte moet maken in zijn meer dan overvolle containerwoning, omdat er nog meer mensen bij moeten. “Het kan niet!” schreeuwt hij me toe en hij heeft gelijk maar toch gaan we het doen. Ook deze souvenir is het aanzien niet waard maar krijgt een plaats in mijn koffer. Daar zie ik nog een heel klein souveniertje: die glimlach van het kind die we toch konden verhuizen van het klein pop-up tentje naar een in zijn ogen een villa. Of die andere daar van die hoogzwangere vrouw, of van dat 15-jarig meisje welke wij een veilige plek hebben kunnen bieden waar zij minder kans loopt op een verkrachting. Ook deze vinden een plaats in mijn koffer. Welke moet ik nog meer meenemen? Het samenwerken met volstrekt onbekende mensen, maar met een gedeelde passie. Of de lachsalvo's die ook wij als team hadden om de spanning wat te ontladen? De schoonheid van dit eiland? Ach heel in de verte zie ik nog een hele lelijke liggen, het zwemvesten kerkhof met in ieder zwemvest een verhaal, zoektocht en verlangen. Ook deze gaat met mij mee. Welke nog meer? Ik heb nog een klein hoekje over? Het verlangen om hier te blijven, te blijven zorgen voor deze veelal kwetsbare mensen, om samen met deze gepassioneerde vrijwilligers werkelijk betekenis te kunnen hebben in het leven van hen die op de vlucht zijn. Een tweetje ik prop ze ook in mijn koffer en als door een wonder past het allemaal precies en weet ik de koffer te sluiten hij gaat op slot maar ik weet dat deze van tijd tot tijd open zal gaan en ik de souvenirs zal blijven bewonderen”.
 
Toen we in het vliegtuig zaten, bleken er bij de paspoort-controle al dertig mensen te zijn tegengehouden in verband met valse paspoorten. Daarop is besloten om nogmaals een paspoortcontrole te houden in het vliegtuig. Tijdens deze controle werden er nog diversen uitgehaald. Daar gingen ze: vader, moeder met hun kinderen. Natuurlijk, we weten dat het niet mag, maar we weten ook waar ze naar terug worden gestuurd.
Heel harde werkelijkheid helaas.
 
Door dit voorval werd ons meegedeeld dat we allemaal onze handbagage moesten pakken en het vliegtuig verlaten. Onze koffers werden ook weer uitgeladen en vanuit de vertrekhal werden we in kleinere groepen naar het vliegtuig gebracht. Daar stonden alle koffers op een rijtje. We moesten onze eigen koffer aanwijzen en die werd dan direct ingeladen. 
Alles wat eventueel in het vliegtuig was achtergebleven en alle koffers die wellicht zouden overblijven waren potentieel verdacht materiaal.
Met een vertraging van circa anderhalf uur zijn we vertrokken. We laten een prachtig eiland achter ons maar nemen alle genoemde souvenirs mee naar huis.
 
We hebben zo met elkaar een hele intense missie gehad. Het is heel goed geweest. Dit gaat nooit meer uit de gedachten.
Iedere missie lijkt weer heftiger te worden. Deels omdat de leefomstandigheden niet verbeteren, maar juist verslechteren! Ook door de enorme hoeveelheid mensen die op een kluitje moeten leven.
De mensen moeten allemaal wachten op een gesprek met de UN. Die bepalen of ze terugmoeten of door mogen. Doordat er te weinig mensen die gesprekken voeren, krijgen de vluchtelingen nu soms al te horen dat ze eind 2019 of begin 2020 hun gesprek hebben. Dit kan toch niet? Maar het is een feit! We hopen dat de regeringsleiders van Europa dit probleem aanpakken, want door de uitzichtloosheid worden al die beschadigde mensen nog verder beschadigd....
 
We vertrouwen de vrijwilligers in Moria en de inwoners toe aan onze Hemelse Vader. Hij gaf ons de kracht en wij bidden alle genoemden ook de kracht toe om iedere dag in die wereld te moeten leven en werken. We hopen dat we de mensen die we op Lesbos achterlieten iets hebben kunnen laten zien van de liefde die we geprobeerd hebben uit te stralen.

ANBI

Stichting Christian Refugeerelief heeft de ANBI-status toegewezen gekregen.